Category

Personal

Column, Personal

De Volwassen Ik

Oh wat verlang ik toch terug naar die periode waarin je kind was. Je weet wel, die periode waarin pauzes speelkwartieren waren en waarin je grootste problemen bestonden uit met wie je nou zou afspreken. De periode waarin je op de bank in slaap kon vallen en de volgende ochtend als magie wakker werd in je eigen bed. De periode waarin je eigenlijk geen zorgen kende. En natuurlijk waarin je verlangde naar volwassen zijn.

Want ja, als je volwassen bent dan mag je alles. Mijn vroegere ik heeft wel gelijk; je mag inderdaad alles. Zolang je er geld en tijd voor hebt, beiden kostbaar goed als student. De ‘vrijheid’ zou ik zo weer inruilen voor mijn zorgeloze leventje. Waar ik vroeger maandelijks een paar centjes zakgeld kreeg, stromen nu maandelijks de rekeningen binnen.
Oké, er zitten ook zeker voordelen aan ‘volwassen’ zijn. Ik bepaal wat ik in het weekend doe, kan zelf op vakantie, mag autorijden en niemand die mij verteld wat ik wel en niet mag doen – oké, misschien de politie dan. De wereld ligt aan mijn voeten en alle mogelijkheden liggen open. Maar juist dat maakt het zo lastig. De mogelijkheden zijn zo enorm, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Het geeft me juist het gevoel dat ik tegengehouden wordt.
Er zijn zoveel dingen die ik met mijn leven zou willen doen. Een van mijn grootste dromen is om een boek te schrijven. Maar als ik überhaupt maar de tijd weet te vinden, is het alsof het creatieve deel van mijn brein compleet leeggelopen is. Het helpt natuurlijk ook niet dat ik wel mijn rekeningen moet blijven betalen, bezig ben aan mijn niet-zo-soepel-lopende-studie en er sociale verplichtingen bijkomen. Tijd en geld zijn misschien wel een van de grootste belemmeringen die je tegen komt in je leven.
Al is er één nog grotere belemmering: jezelf. Je kan heel hard blijven roepen dat je te jong bent, geen tijd hebt, geen geld, etc, maar kijk om je heen! Mensen van dezelfde leeftijd leven hun droom; ze acteren, hebben een boek geschreven, of maken een andere droom waar. Als je er echt voor gaat, is er niets dat je tegenhoudt.

Het wordt eens tijd dat de volwassen ik weer leert zorgeloos te genieten en gaan voor mijn droom, zelfs al is dat nog zo lastig. Hou je ogen open, misschien ligt over een jaar – of iets meer jaren – mijn boek in de winkel! En zo niet, dan heb ik altijd nog mijn blog als creatieve uitlaatklep.

Personal

Niets is wat het lijkt…

Eindelijk is het weer zo ver. Na maanden wachten verschijnt vanavond Wie is de Mol? weer op tv. Als grote fan kijk ik hier al tijden naar uit. Eigenlijk al sinds de laatste aflevering van Wie is de Mol? 2013. Dat ik er zo’n fan van ben is niet gek, als je bedenkt dat ik dol ben op raadsels, liefhebber van Sherlock Holmes (ja, dat was gisterenavond een feestje) en, naast fantasy boeken, mijn favoriete genre detective is. Ja, het mag duidelijk zijn: Wie is de Mol? past wel in mijn straatje.

Toch zijn er maar weinig programma’s waar ik zo’n fan van ben. Waarvoor ik iedere donderdagavond koste wat kost op de bank zit. Waarmee ik wekenlang mee bezig kan zijn. Wie is de Mol? is een van de weinige programma’s die dat voor elkaar krijgt. Waarom? De combinatie van de mooie landen, geweldige opdrachten én de ‘mindfuck-spelletjes’ doen het hem. Geweldig, om te zien hoe mensen draaien, liegen en een schijnheilig gezicht op kunnen houden onder het mom van ‘het is een spelletje’. Daarnaast is het ieder keer weer genieten van alle mooie landschappen, steden en andere bijzondere plekken. Hierbij was Argentinië toch wel mijn favoriet.
Zoals gewoonlijk kijk ik vooral uit naar de lazer opdracht. Die blijft voor mij altijd het toppunt. Geweldig lijkt me dat, om een lazergame opdracht te mogen doen, in the middle of nowhere. En dat terwijl je ook nog eens probeert te ontcijferen wie die mol nou is.

Als mensen mij vragen wat mijn goede voornemens zijn voor dit jaar, heb ik mijn antwoord klaar: ik wil bekende Nederlander worden. Met als doel; mee mogen doen aan Wie is de Mol? Ik zie het al helemaal voor me; de hele dag een pokerface ophouden, alles bij elkaar liegen, fanatiek mee doen met de opdrachten en gek worden van tunnelvisie. Geweldig! Maar voor nu hang ik vanavond maar lekker op de bank.

Column, Lifestyle, Personal

Uitstel Talentje

Veel talenten heb ik niet, maar als er dan toch een ding is waar ik goed in ben, dan is het wel uitstellen. Of misschien beter gezegd; ik ben een ramp in plannen. Deze blog waar ik aan begonnen ben? Het was eigenlijk de bedoeling dat ik minstens een keer per week iets zou posten… Deze post die ik aan het schrijven ben? Eigenlijk zou ik nu bezig moeten zijn met het inpakken van mijn spullen – wat ik eigenlijk afgelopen zondag had willen doen. Toen maandag… Toen dinsdag… Toen woensdag… En toen.. uhm ja, vandaag, de allerlaatste dag.

Tja, de combinatie van mijn slechte plannen, goede uitstellen en verschrikkelijke concentratievermogen is niet zo top. Om beter te zeggen; een ramp. Het komt erop neer dat ik alles op het laatste moment doe, of gewoon helemaal niet doe. Iedere keer weer neem ik me voor eerder mijn huiswerk te doen, beginnen te leren, mijn kamer schoonmaken, bijna lege producten vervangen, etc. etc. etc. En iedere keer weer haat ik mezelf, omdat ik het weer eens niet gedaan heb.
Tot een paar maanden terug was dit nooit een heel groot probleem. Meestal lukten mijn proefwerken en examens nog wel, of had ik wel de tijd om op de fiets te springen en naar de winkel te sprinten. Tot een paar maanden terug. Nu ben ik bezig met mijn studie en blijkt dat het toch niet heel verstandig is twee dagen van tevoren te beginnen met leren. Nee, dan haal je je vakken niet. Zoals is gebleken uit mijn punten… Stom stom stom! Niet alleen zit ik nu met de stress dat ik bijna alles moet halen, wil ik mijn studie blijven doen, er komt ook nog eens bij dat ik nu in één keer 6 vakken moet halen.
Als ik voor één keertje van mijn luie domme kont was gekomen, had ik nu niet in de stress gezeten., hadden mijn uber zware boeken niet mee gehoeven op vakantie en had ik redelijk relaxed de tentamenperiode in kunnen gaan.
Maar goed, wat gebeurt is, is gebeurt en ik kan er nou eenmaal niets meer aan veranderen. Behalve dan nu diehard leren. Onder verplichting van mijn mentor heb ik een prachtige planning gemaakt – ja, ik kan het wel – en nu is het plan om hard te werken en alles te halen.
Uhm… dan moet je je alleen wel aan die planning houden; niet mijn sterkste kant. Waar ik nu bezig zou moeten zijn met Arbeids & Organisatie Psychologie, bedenk ik me opeens dat ik veel beter deze post kan schrijven. *Zucht* Leer ik het dan ook nooit?!
Oké, genoeg gebrabbel; ik bedenk me net dat ik m’n laarzen nog op moeten halen, twee online toetsen moet maken – oh nee, 3 online toetsen, en natuurlijk nog mijn tas moet inpakken en moet leren. En dit allemaal voor vanavond. Wish me luck!

Follow my blog with Bloglovin